تعریف عقد و انواع آن – آموزش مفاهیم اقتصادی

تعریف عقد: عبارتست از اینکه یک یا چند نفر در مقابل یک یا چند نفر دیگر تعهد انجام امری را بنمایند.

انواع عقد:

عقد لازم: عقدی است که هیچ یک از طرفین معامله حق فسخ آن را نداشته باشند. مانند سلف، فروش اقساطی، اجاره به شرط تملیک، مزارعه، مساقات، قرض الحسنه.

عقد جایز: عقدی است که هریک از طرفین می توانند هر وقت که بخواهند آن را فسخ نمایند مانند مضاربه ، جعاله، عقود مشارکتی.

عقد خیاری: عقدی است که ضمن آن برای طرفین یا یکی از آنها یا برای اشخاص ثالث اختیار فسخ معامله گذاشته می شود.

عقد منجز: عقدی است که قطعیت آن مشروط به انجام یا وقوع امری نباشد

عقد معلق: عقدی است که قطعی شدن آن مشروط به انجام یا وقوع امری دیگر است. مانند مالک شدن مستاجر پس از پرداخت کل اجاره بها(اجاره به شرط تملیک)

عقد معین: عقودی را گویند که در قانون مدنی نام آن ذکر گردیده باشد. مانند مضاربه و یا مشارکت.

عقد نامعین: عقدی است که در قانون مدنی نام برده نشده لیکن در قالب انعقاد انواع قراردادها در معاملات فی مابین امضاکنندگان برقرار می شود.

عقود مشارکتی یا غیر مبادله‌ای: عقودی را گویند که کالایی به هنگام انعقاد قرارداد مبادله نمی شود. مانند مضاربه – مشارکت

عقود مبادله‌ای: عقودی را گویند که با انعقاد قرارداد موضوع بین طرفین قرارداد مبادله می شود. مانند خرید و فروش اقساطی – اجاره به شرط تملیک ، سلف.

عقد رهن: عقدی است که به موجب آن مدیون مالی را برای وثیقه قراردادن به داین می دهد. “قبض” اولیه بایستی انجام شود ولی استمرار قبض ضروری نمی باشد.